Een stroom die ten noorden van de huidige Queensboro Bridge ontspringt en uitmondt in wat nu Hallett's Cove is, dient als een essentiële vis-, landbouw- en handelscentrum voor de Mespeatches, Canarsee en Rockaway subtribes van het Lenape volk. Hoewel deze groepen Munsee spraken, noemen ze de stroom Sunkisq, een waarschijnlijke term uit de Algonquin-taal die vermoedelijk “vrouwelijke leider” betekent, en het zuidelijke punt wordt Sintsinck genoemd, wat “stenige plaats” betekent. Het zou later bekend staan als Sunswick Creek.

Engelsman William Hallett ontvangt het zwaar betwiste gebied rond het huidige Hallett’s Cove en Sunswick Creek van de Nederlandse West-Indische Compagnie. Hij verhuist erheen vanuit het huidige Greenwich, Connecticut, om een plantage te bouwen. Deze wordt in brand gestoken door de Wecquaesgeek als vergelding voor Nederlandse invallen op de Lenape. Tien jaar later zou Hallett beweren het land officieel te hebben gekocht van Mattano, een Sagamore-chef van de inheemse Nyack- en Staten Island-gemeenschappen.

Joseph Hallett bouwt een korenmolen aan de “juiste kant” van de monding van de kreek, die eerder was afgedamd door zijn betovergrootvader. Terwijl zijn voorvader William onmiddellijk na het opnieuw in bezit nemen van het land een kalkoven had gebouwd, markeerde dit bouwwerk het begin van de snelle industrialisatie van Sunswick Creek.

Het grootste deel van Sunswick Creek is in 1910 gedempt met bouwafval van de Queensboro Bridge. Bij de nog bestaande monding is een keersluis aangelegd, die effectief een vervuild, stilstaand, met muggen besmet waterlichaam opsluit. Na genegeerd te zijn door de stadsregering, vernietigen omwonenden van Sunswick Creek, toen Ravenswood genaamd, de keersluis met bijlen. In 1920 zou de stad eindelijk een steigerterminal van beton en hout over de kreek bouwen, waardoor deze volledig werd afgesloten.

Om ruimte te creëren voor zijn eigen werk, renoveert Mark di Suvero twee nabijgelegen, bijna vervallen pakhuizen aan Hallet's Cove. Hij nodigt onmiddellijk andere kunstenaars uit, gesteund door zijn Athena Foundation, om ook in de ruimte te werken en zijn gereedschappen te gebruiken. De studio, genaamd Spacetime Constructs Corporation, dient tot op de dag van vandaag nog steeds als zijn studio en werkruimte voor andere kunstenaars.

Mark di Suvero begint een leeg perceel tussen Spacetime CC en het Noguchi Museum, dat voornamelijk wordt gebruikt als illegale stortplaats, te bekijken als een ruimte om de missie van de Athena Foundation te bevorderen om kunstenaars te helpen hun visioenen te realiseren, zodat de samenleving gezonder, coöperatiever, gelukkiger en meer verenigd wordt. Op 21 oktober 1985 tekent The Athena Foundation een huurovereenkomst met het Department of Ports and Terminals om eigenaar te worden van het perceel dat nu het Socrates Sculpture Park huisvest. Het uiteindelijk geaccepteerde voorstel stelt dat het Park slechts een tijdelijke interventie is, terwijl de Stad een permanentere eigenaar zoekt. De huurovereenkomst is voor een termijn van vijf jaar tegen een tarief van één dollar per jaar.

Elke versie van het voorstel voor Socrates Sculpture Park bevat een vorm van programma voor loopbaanontwikkeling, dat di Suvero uitvoert in de lente en zomer van 1986. Hij en Enrico Martignoni, de oprichtende directeur en bestuursvoorzitter van Socrates, werven kunstenaars en leden van de lokale gemeenschap om het uitdagende zware werk te verrichten van het opruimen van het afval en puin dat het land bedekt.

Op 28 september 1986, de Inhuldigingstentoonstelling wordt geopend in Socrates Sculpture Park, dat in gelijke mate wordt omschreven als “modderig” en “een daverend succes”. De tentoonstelling krijgt een lovende recensie in The New York Times, wat ertoe leidt dat het Department of Ports and Terminals het Park berispt voor onbekende, gevaarlijk hoge sculpturen.

Gesterkt door het succes van het Park aan het einde van de initiële huurovereenkomst van 5 jaar, begint Socrates Sculpture Park met het proces van opname als een non-profit organisatie, los van de Athena Foundation.

De eerste Internationale Jonge Beeldhouwers tentoonstelling wordt gelanceerd. Dit zou de basis leggen voor de uiteindelijke Jaarlijkse Tentoonstelling die tot op heden voortduurt.

Socrates Sculpture Park is officieel aangewezen als parkgrond, waardoor vastgoedontwikkeling die de omliggende gebieden beïnvloedt, wordt voorkomen. De overeenkomst wordt periodiek opnieuw onderhandeld, en dat is vandaag de dag nog steeds zo.

Voor het park 10e jubileum, het Emerging Artist Fellowship wordt opgericht door uitvoerend directeur Kathleen Gilrain, na aanvankelijke voorgesteld te zijn door Eve Sussman en Maria Mingalone, als een formelere manifestatie van de fundamentele inzet van Socrates om kunstenaars ruimte te bieden voor de ontwikkeling van grootschalige publieke sculpturen. Gedurende de eerste vijf jaar zouden de werken van kunstenaars worden opgenomen in gelijktijdige groepsexposities, om vervolgens in 2001 over te schakelen naar een groepsexpositie die specifiek gewijd was aan Fellowship-projecten.

Het Buitenfilmprogramma is opgericht, voor het eerst samengesteld door het Museum of Moving Image.

Socrates lanceert zijn Broadway Billboard series.

Socrates neemt zijn eerste fulltime medewerker aan, Executive Director Alyson Baker.

Socrates lanceert zijn eerste website en formaliseert de Emerging Artist Fellowship Tentoonstelling met EAF01.

Directeur Alyson Baker initieert een reeks solo-opdrachten genaamd Open Ruimte.

Onafhankelijk curator Sara Reisman cureert Zweven, een reeks tijdelijke installaties op zaterdagen en zondagen. Vanwege de overweldigend positieve reacties wordt het in het daaropvolgende decennium opnieuw ingericht als een tweejaarlijks evenement, met een reeks curatoren en kunstenaars wier kortstondige werken anders misschien niet zouden passen binnen het tentoonstellingsprogramma van het Park. 

Gelijktijdig met de hernieuwing van de overeenkomst met de Parks Department, hertekende de afdeling het land en voegde officieel Hallets Cove Beach toe aan de gronden van Socrates.

Mark di Suvero ontwerpt, bouwt en doneert de beschutte studio (de schuur) als een overdekte ruimte voor metaalbewerking en fabricage.

Socrates lanceert Dwaasheid, een residentie- en tentoonstellingsprogramma dat is opgezet als reactie op een groeiende trend in EAF-aanvragen die zich specifiek richten op architectuur. Het programma, een samenwerking met The Architectural League, liep jaarlijks tot 2020 en was de oorsprong van twee nog steeds staande structuren in het Park: Stokken I & II, een multifunctioneel bouwsysteem dat tevens dienst doet als opbergruimte.

Directeur John Hatfield formaliseert een reeks solocommissies voor kunstenaars in de midden van hun carrière met Vogelverschrikker door Žilvinas Kempinas, de grootste installatie in de geschiedenis van Socrates tot nu toe.

Socrates' opdrachten De Levende Piramide, kunstenaar Agnes Denes' eerste grote openbare kunstwerk in New York City in dertig jaar sinds haar iconische stedelijke interventie, Korenveld – Een confrontatie in 1982. De Levende Piramide is later gepresenteerd op documenta 14 en de vijfde editie van Desert X.

Het Socrates Sculpture Park viert zijn 30-jarig bestaan met MIJLPAAL, een reeks kunstcommissies en projecten die het landschap zowel fysiek als symbolisch transformeren. Als onderdeel van de tentoonstelling creëerde Meg Webster Concave Kamer voor Bijen, 2016, het grootste landschapswerk van het park tot nu toe.

Het Park luidt een reeks solotentoonstellingen in het hele park in met ‘Nari Ward: G.O.A.T., opnieuw,’ De eerste institutionele solotentoonstelling van werken van kunstenaar Nari Ward in New York. Het Emerging Artists Fellows-programma wordt omgedoopt tot “The Annual”. De groep omvat Devra Freelander, voor wie de Devra Freelander Fonds wordt jaarlijks genoemd ter ondersteuning van een Fellow, die de artistieke waarden van Freelander op het gebied van duurzaamheid, identiteit en feminisme belichaamt, evenals haar onafhankelijke en avontuurlijke geest.

De onverwachte nalatenschap van Leonard Contino, een dierbare vriend van Mark di Suvero, is bestemd voor de uitbreiding van de educatieve atelierstructuur – Sticks 2.0.

Socrates’ lanceert zijn eerste driefasen-tentoonstelling met Monumenten Nu, met het werk van Nona Faustine, Jeffrey Gibson, Paul Ramírez Jonas en Xaviera Simmons, en met een responsief werk van lokale middelbare scholieren die deelnemen aan het kunsteducatieprogramma van het park. Socrates presenteert Planeta Abulex, een solotentoonstelling van werken van Guadalupe Maravilla. Als een geschenk aan onze gemeenschappen, nu we uit de pandemie kwamen, organiseerde de kunstenaar een reeks helende klankbaden - met een paar speciaal gericht op specifieke identiteitsgroepen, zoals mensen die getroffen zijn door kanker of mensen die niet gedocumenteerd zijn.

Directeur Katie Dixon initieert Oefenen in het openbaar, een driejarig visieproces met belanghebbenden om te vragen: “Wat zou het betekenen om de geschiedenis van kunstenaar-gedreven activisme bij Socrates te gebruiken om een radicale toekomst voor te stellen, geworteld in verbondenheid, gemeenschapskracht en liefde?”

Na een tienjarig proces bewonen Socrates-medewerkers “De Kubussen”, een nieuw gebouw van 245 vierkante meter, verdeeld over twee verdiepingen, ontworpen door de innovatieve architectuurstudio LOT-EK. Dit nieuwe, permanente multifunctionele gebouw biedt faciliteiten voor de administratieve kantoren van het park, kunsteneducatie en gemeenschapswerk.

Socrates zette plannen in gang voor Het Punt, de integratie van ongeveer vierduizend vierkante meter parklandschap, getransformeerd van een langdurig opslag- en onderhoudsgebied tot een nieuw, publiek toegankelijk groen aan het water met een tentoonstelling van meerdere sculpturen van Mark di Suvero.

Directeur Shaun Leonardo lanceert de 40-jarig jubileuminitiatieven van het Park, waaronder Kunstenaars Kiezen Kunstenaars: Het Socrates Jaarlijkse Fellowship Jubileum, organisatorische residenties beginnend met Materialen voor de Kunst, en een reeks alumni-projecten met de titel Thuiskomst met artiesten Chakaia Booker, Sanford Biggers en John Morse. Socrates anticipeert op de onthulling van The Point, een hommage aan de instrumentele rol van di Suvero bij de oprichting van het Park en een benadrukking van de nalatenschap van kunstenaars, activisten en buren die samenwerken om een gemeenschappelijke ruimte te creëren voor creativiteit en verbondenheid.